O Cierpieniu

Moje życie od początku jest naznaczone jakims cierpieniem. Wewnętrznmym dyskomfortem, bólem psychicznym, który wręcz odczuwać zacząłem fizycznie w postaci napięć mięśni, uczucia ciśnienia w głowie, skurczu gardła lub przepony i okolic brzucha. Jest to jakiś rodzaj lęku, napięcia, ciąhłej gotowości. Nie pamiętam już momentu, który istniałby bez tego. Żyję w społeczeństwie i za każdym razem, kiedy opuściłem gardę tego niekomfortowego trzymania się na baczności, dostawałem po dupie. Bo zawsze trzeba pilnować tego, co się powie i tego, żeby ktoś nie zrobił sobie z Ciebie wycieraczki. A ludzie kiedy tylko widzą okazję, wylewają na innych pomyje, nawet robiąc to nieświadomie - taka jest natura - każdy byt zawsze próbuje być wyżej od innego, w wiecznej walce o przetrwanie silniejszego.

Gdybym przestał się tym przejmować, uraziłbym wiele osób, prawdopodobnie wszystkich. Straciłbym pracę i wielu znajomych nie chciałoby mnie znać. Nie żeby mi na większości zależało... ale na pewno większośc z nich czułaby się zraniona moim prawdziwym obliczem. Ale dlaczego? Ano dlatego, że ich okłamywałem. Okłamywałem, nie będąc sobą. Próbując być wyważonym, miłym, nie mając asertywności. Nagle z takiego nieśmiałego i nieszkodliwego głupka stałbym się kimś innym - zapewne gorzkim, szorstkim, brutalnym, być może cynicznym, o poglądach radykalnych.

I stąd moje cierpienie - próba przetrwania, zaoszczędzenia sobie większych niewygód. Ale kto wie, czy właśnie nie będąc radykalnie sobą zaoszczędziłbym sobie jeszcze bardziej? Wszystkie potyczki, cyniczni i wyniośli ludzie wycierający sobie o mnie swoje gówno...

Życie, dochodze do wniosku, naznaczone jest cierpieniem od urodzenia. Będąc w harmonii z sobą, niezależnie kim jesteś, jak bardzo negatywny, jak bardzo inny, będziesz miał o wiele lepszej jakości życie, o wiele bardziej satysfakcjonujące bitwy, o wiele mniej gówna innych ludzi w ciebie trafi. chciałbym taki być w każdej chwili... chciałbym teraz znów mieć czas o tym zawsze pamiętać.